Entrevista realizada polo Colectivo de ex-Traballadores CrimethInc ao colectivo grego Void Network (Teoría, Utopía, Empatía, Artes efémeras)

Como se coordinaron as accións nas cidades? E entre distintas cidades?

Hai centos de pequenos grupos de afinidade totalmente pechados -grupos baseados nunha longa amizade e na plena confianza- e outros máis grandes como a xente das tres okupas de Atenas, e tres máis en Tesalónica. Hai máis de 50 centros sociais en Grecia, e espazos políticos anarquistas en todas as universidades do país; ademais, o Movemento Antiautoritario ten seccións en todas as grandes cidades, e hai unha rede activa de grupos de afinidade do Black Bloc nas cidades gregas, baseada en relacións persoais e comunicación telefónica e por correo electrónico. Para todos eles, Indymedia cobra unha gran importancia como punto estratéxico onde atopar e compartir información útil -onde ocorren os conflitos, onde está a policía, onde a policía secreta está a efectuar detencións, o que ocorre en todas partes minuto a minuto; é útil ademais a nivel político, ao publicar comunicados e convocatorias de manifestacións e accións.
Por suposto, non podemos esquecer que na práctica a principal forma de coordinación foi a boca a boca mediante os teléfonos móbiles; este foi o principal medio empregado polos estudantes máis novos para coordinar as súas iniciativas, manifestacións, e accións directas.

Que tipos de estruturas organizativas apareceron?

a.) Todo tipo de pequenos grupos de amigos foron decidindo espontaneamente nas rúas, planeando accións e levándoas a cabo eles mesmos de maneira incontrolable, caótica: hanse llevaod a cabo miles de accións ao mesmo tempo en todas partes ao longo do país...
b.) Todas as tardes celebrouse unha Asemblea Xeral nas escolas, edificios públicos e facultades ocupadas.
c.) Empregouse Indymedia como ferramenta para publicar comunicados e coordinar estratexicamente as accións?
d.) Os diversos partidos comunistas tamén organizaron as súas propias confederacións de estudantes?
e.) ? E ademais, os amigos de Alexis organizaron desde o comezo da revolta unha federación especialmente influente, para organizar as manifestacións de estudantes e as accións, a ocupación de escolas, e para publicar os comunicados xerais desde a loita estudantil.

Había xa estruturas que a xente utilizase para organizarse?

Para os estudantes novos que saían á rúa por primeira vez, e tamén para os inmigrantes que participaron, o teléfono foi máis que suficiente; isto deu lugar a un elemento totalmente caótico e impredicible en moitas situacións. Doutra banda, os anarquistas e antiautoritarios, levan coas Asembleas Xerais como ferramenta organizativa os últimos 30 anos, cada vez que había un conflito. Ademais, todos os grupos de afinidade, centros sociais, facultades ocupadas, e outras organizacións teñen as súas propias asembleas. Outros se organizaron nas organizacións da esquerda política e os espazos universitarios de esquerdas e anarquistas. Durante a loita apareceron numerosos blogs, e novas redes de estudantes de instituto.

Que tipo xente participou nas accións?

A maioría eran anarquistas, a metade maiores, algúns deles con alto risco de ir ao cárcere en caso de ser detidos xa que tiñan cargos previos por accións. Ao seu lado, miles de escolares de entre 16 e 18 anos. Xunto a estes grupos había inmigrantes, universitarios, moitos nenos xitanos vingándose da represión e o racismo, e vellos revolucionarios con experiencia previa doutras loitas sociais.

Que diferentes formas tomaron as accións?

a.) Desfeitas, saqueos e queima foron as principais accións que levou a cabo a xente nova. Atacaron os distritos comerciais caros, aberto as tendas de luxo e levado consigo todo o que había dentro, para logo prenderlle lume a fin de contrarrestar os efectos do gas lacrimóxeno no aire. Moitos envorcaron coches para facer barricadas, para manter a distancia ás forzas da orde, e desta maneira crear áreas liberadas. A policía empregou 4.600 bombas de gas lacrimóxeno ?unhas 4 toneladas-, pero a xente prendeu incontables fogueiras, os suficientes para manter as áreas nas que se podía respirar a pesar da guerra química levada a cabo polo Estado contra a xente.
Cando a xente se decatou de que o fume negro do lume podía deixar inservible o fume branco do gas lacrimóxeno, utilizaron a táctica de queimar todo o que estivese a man para protexerse. Outras técnicas incluían a desfeita do pavimento con martelos, para producir miles de pedras que a xente utilizaría como proxectís; e, por suposto, a iniciativa persoal de facer e lanzar cócteles molotov. Esta táctica empregouse sobre todo para forzar á policía antidisturbios a temer e respectar aos manifestantes, ademais de como medio para controlar o espazo e o tempo de atacar e escapar.
b.) Atacáronse incontables bancos, comisarías e coches de policía con paus, pedras e cócteles molotov ao longo de todo o país. Nas cidades máis pequenas, os bancos e a policía foron os principais e mesmo os únicos obxectivos, dado que as pequenas sociedades e as relacións cara a cara ?impiden? a desfeita de comercios, coa excepción dunhas poucas franquías multinacionais.
c.) Emprendéronse centos de ocupacións simbólicas de todo tipo en edificios públicos, oficinas municipais, de servizos públicos, teatros, estacións de radio, de televisión, e outros edificios, por parte de grupos de 50-70 persoas. Ademais, houbo moitos actos simbólicos de sabotaxe e bloqueo de rúas, autoestradas, oficinas, estacións de metro, servizos públicos e demais, normalmente acompañados da distribución de miles e miles de panfletos.
d.) Houbo protestas silenciosas, ?performances?, e accións non violentas enfronte do parlamento e en todas as cidades. A policía reprimiu brutalmente a maioría delas, usando gas lacrimóxeno e detendo a xente.
e.) Concertos de esquerdas organizados en espazos públicos coa participación de bandas alternativas xunto con estrelas do pop politicamente comprometidas. O máis grande en Atenas contou coa asistencia de 40 artistas e reuniu a máis de 10.000 persoas.
f.) O Partido Comunista ha organizado pola súa banda manifestacións estudantís controladas. A maioría delas lograron moita menos participación que as manifestacións estudantís espontáneas e caóticas.

Canta xente se involucrara en accións deste tipo anteriormente? Para cantos é esta a sua "primeira vez"?

Varios miles de persoas eran xa experimentados anarquistas insurreccionalistas, antiautoritarios, e anarquistas autónomos, a metade anarquistas maiores que saían á rúa só en loitas moi importantes, dado que a maioría tiñan cargos previos. Houbo tamén moitos miles de mozos que se radicalizaron ao longo destes últimos tres anos nas loitas sociais pola Seguridade Social e contra a privatización da educación, ademais das grandes manifestacións espontáneas que tiveron lugar durante os incendios que acabaron con case o 25% da área natural de Grecia o verán de 2007. Estimamos que para ao redor do 30% da xente, estes foron os seus primeiros disturbios.

Cales das tácticas empregadas xa foran utilizadas antes en Grecia? Expandiron efectivamente a revolta? Se o fixeron, como foi?

A maioría das tácticas empregadas nesta loita son xa vellas coñecidas en Grecia. A novidade máis importante desta loita é a inmediata aparición de accións por todo o país. O asasinato dun mozo na área máis importante de actividade anarquista provocou unha reacción instantánea; cinco minutos despois da súa morte, os grupos anarquistas de todo o país xa se activaron. Nalgúns casos, a policía informouse moito máis tarde que os anarquistas da razón pola que estaban a ser atacados pola xente. Para a sociedade grega, foi unha sorpresa que a maioría da xente nova adoptase as tácticas de ?violencia anarquista, desfeitas e lume?, pero esta era o resultado da influencia xeneralizada que tiveron as accións e as ideas anarquistas na sociedade grega os últimos catro anos.

Xurdiu algún conflito entre os distintos participantes nas accións?

O Partido Comunista separouse dos anarquistas e esquerdistas, e organizou manifestacións pola súa conta. Ademais, os seus comunicados, as súas aparicións nos medios de comunicación, os seus discursos ao parlamento e a súa propaganda negativa contra todas as organizacións esquerdistas demostran que son un inimigo real de todo esforzo polo cambio social.

Cal é a opinion do "público xeral" acerca das accións?

O termo "publico xeral" nun período de tele-democracia é algo moi discutible.
Falando en termos xerais, o "público" sentiu medo cando a televisión dixo que estabamos "queimando as tendas dos pobres", pero a xente sabe que tipo de tendas hai nos barrios onde había disturbios; sentiron medo cando a televisión dixo que inmigrantes enfadados saían á rúa a saquear, pero tamén saben que os inmigrantes son pobres e están desesperados, ademais de que tan só unha pequena parte deles saíron á rúa. Moitos artistas, teóricos, sociólogos e outros personaxes trataron de explicar a revolta, e moitos deles mostráronse favorables á nosa causa; algúns probablemente sentiron a necesidade de participar no espírito do momento, mentres outros aproveitarían a situación como unha oportunidade para expresar honestamente as súas ideas reais. O "público xeral" está enfadado polo asasinato dun mozo de 15 anos por parte dun axente de policía, e odian á policía moito máis que antes; de calquera xeito, a ninguén lle gustaba a policía anteriormente. A maioría da xente "normal" en Grecia non confía no goberno dereitista nin no pasado (e probablemente futuro) goberno socialista, e non lles gustan a policía, nin as tendas caras nin os bancos. Neste momento está a aparecer unha nova opinión pública que xustifica social e eticamente a revolta. Se xa antes era difícil gobernar Grecia, agora vai ser moito máis complicado.

Que importancia cobra o legado da ditadura en Grecia? De que maneira inflúe na opinion e as accións da xente neste caso?

En 1973, os mozos foron os únicos que se arriscaron a rebelarse contra a ditadura que levaba xa sete anos; e mesmo aínda que esta non foi a única causa do fin da ditadura, permanece na memoria colectiva a idea de que os estudantes salvaron a Grecia dos ditadores e da dominación de EE.UU. Comunmente crese que os mozos se arriscarán en calquera momento polo resto da sociedade, e isto provoca que as accións estudantís sexan toleradas e mesmo inspiren confianza. Por suposto, esta historia é xa unha vella historia e aínda que inflúe no transfondo das accións, non se menciona en referencia a este conflito.
As loitas estudantís de 1991 e 1995 contra a privatización da educación tamén influíron. Estas loitas lograron cambiar os plans do goberno e salvaron a educación pública até hoxe. Hai que recoñecer a revolta de 2007 foi probablemente o cume do movemento anarquista en Grecia até agora, dado que apareceu ao longo de todo o país e cun alto grao de influencia nas ideas e consignas dunha gran parte da sociedade; pero as anteriores loitas estudantís en Atenas en 1991 foron máis visibles e máis xeneralizadas.

Credes que os problemas na economía son tan importantes para explicar a revolta como fan ver os medios de comunicación?

A xente nova das zonas enriquecidas de Atenas tamén atacou as comisarías dos seus barrios, así que mesmo os fundamentalistas da loita de clases marxista ven con serios problemas para explicar o que ocorre: a separación entre ricos e pobres non parece importar tanto como a solidariedade e a participación na loita pola igualdade e a xustiza social.
Doutra banda, os gregos entre 25 e 35 anos non poden formar unha familia nin ter fillos, debido á situación económica. Grecia é o país con menor densidade de poboación de Europa. Pero non cremos que esta sexa a causa da revolta. Os mozos están descontentos e odian á policía, o cinismo capitalista, e o goberno dun modo natural e instintivo que non necesita explicacións nin unha axenda política. Os medios locais han tratado de non explicar as condicións sociais de maneira tan profunda como o fixeron os medios ingleses, franceses ou estadounidenses. As cadeas privadas de televisión tentan coar mentiras acerca de caóticos "enmascarados" sen ideas nin identidade social, porque a influencia moral dos anarquistas é tan forte na sociedade grega actual que se comezan a falar seriamente das nosas ideas en televisión, a sociedade podería explotar. Fóra dalgúns xornais e programas de televisión, a maioría dos medios de comunicación tentan separar os asuntos económicos da revolta.
Mesmo os esquerdistas da xeración de maio do 68, cando se dirixen aos medios, din que os disturbios non son unha expresión das necesidades e as esperanzas da xente -que os anarquistas e os mozos non somos capaces de expresar unha axenda política, e que a xente necesita outro tipo de representación política. Por suposto, estas declaracións teñen pouca influencia na mocidade que participará nas loitas sociais do futuro, xa que tras esta loita existe unha gran tensión e unha enorme distancia entre a mocidade e calquera tipo de liderado ou autoridade política.

Que outras razóns credes que atopa a xente, á parte das económicas e a súa rabia contra a policía, para participar na revolta?

A necesidade persoal e colectiva de aventura; a necesidade de facer historia; a negación caótica de calquera tipo de política, partidos políticos, e ideas políticas ?serias?; o odio a calquera tipo de estrela televisiva, sociólogo, ou experto que che analiza como un fenómeno social, a necesidade de existir e ser escoitado tal e como es; o entusiasmo que provoca loitar contra as autoridades e ridiculizar á policía antidisturbios, a forza no corazón e o lume nas mans, a asombrosa experiencia de lanzar cócteles molotov e pedras contra a policía enfronte do parlamento, nos caros barrios comerciais, ou na túa pequena e silenciosa cidade, no teu pobo, na praza do barrio.
Outras motivacións son a sensación colectiva de organizar unha acción cos teus mellores amigos, e facer que se faga realidade, para máis tarde ouvir falar dela coma se fose unha historia incrible que ouviron en algures; a ilusión de ler no xornal cos teus amigos ou ver nun programa de televisión de calquera parte do planeta algo acerca dunha acción túa; a sensación de responsabilidade ao estar a crear historias, accións, e plans que se converterán en exemplos globais para futuras loitas. Ademais, a festiva diversión de esnaquizar as tendas, coller os produtos para despois prenderlles lume, vendo como as falsas promesas e soños do capitalismo arden nas rúas; o odio a toda autoridade, a necesidade de tomar parte na cerimonia colectiva da vinganza pola morte dunha persoa que podería ser un mesmo, a vendetta persoal de sentir que a policía ten que pagar pola morte de Alexis ao longo de todo o país; a necesidade de mandar unha potente mensaxe ao goberno que diga que se aumenta a violencia policial, temos a capacidade de defendernos e poida que a sociedade explote ?a necesidade de mandar unha mensaxe directa á sociedade que diga que todo o mundo debe levantarse, e un aviso ás autoridades de que deben tomarnos en serio porque estamos en todas partes e vimos para cambialo todo.

Están os partidos politicos logrando facerse coa enerxía do levantamento? Que papel xogaron os anarquistas á hora de comezar e dar continuidade ás accións? Como ve a súa participación o resto da sociedade?

Estes últimos anos, os anarquistas crearon unha rede de comunidades, grupos, organizacións, e centros sociais en case todas as grandes cidades de Grecia. Hai moitas discrepancias entre uns e outros debido a diferenzas significativas. Isto, con todo, axudou ao movemento, xa que agora cobre unha gran variedade de suxeitos. Moitos tipos de persoas atopan aos seus compañeiros en diferentes movementos anarquistas e, todos xuntos, empúxanse uns a outros -dun modo positivo, aínda que antagonista- para comunicarse coa sociedade. Esta comunicación inclúe a creación de asembleas de barrio, a participación en loitas sociais, e organización de accións cun significado para o resto da sociedade. Tras 20 anos de anarquismo anti-social, o movemento anarquista actual en Grecia, con todos os seus problemas, limitacións, conflitos internos, é capaz de mirar para fóra do microcosmo anarquista e levar a cabo acciones que melloran a sociedade en xeral de maneira facilmente visible. Por suposto, levará moito esforzo que isto sexa obvio, pero día a día ninguén pode negalo.
E respecto ao papel que xogaron os anarquistas ao comezar e dar continuidade ás accións... especialmente ao principio -sábado e domingo, 6 e 7 de decembro- e tamén na continuación despois do mércores, 10 de decembro, os anarquistas foron a gran maioría dos que levaron a cabo as accións. Nos días intermedios, sobre todo o luns, cando tivo lugar o destrutivo Armageddon, os estudantes e inmigrantes xogaron un papel moi importante. Pero a gran maioría dos estudantes pronto quedaron satisfeitos tras un, dous ou tres días de desfeitas, e volvéronse a casa ou acudiron a manifestacións cun ambiente máis pacífico. Así mesmo, os inmigrantes tiveron que afrontar unha forte reacción violenta por parte dos locais, e tiveron medo de volver ás rúas.
Así pois, os 20.000 anarquistas de Grecia comezaron a revolta, e continuárona cando o resto da xente volveu á normalidade. E hai que mencionar que o medo de volver á normalidade axudounos a seguir na loita dez días máis, póndonos nun grave perigo, xa que os actos de vinganza polo asasinato do noso compañeiro convertéronse, nas nosas fantasías, nos preparativos para unha folga xeral. Agora a sociedade europea deuse conta dunha vez por todas a que se parece unha insurrección social, e que non é difícil cambiar o mundo nuns meses.
Pero se necesita a participación de todo o mundo. A mocidade grega ha enviado unha invitación a todas as sociedades de Europa. Agora esperamos a súa resposta.

Que visibilidade teñen os anarquistas en Grecia en xeral? Tómase "seriamente" ao anarquismo?

En certo xeito, pódese dicir que tan só fai tres ou catro anos que os anarquistas empezaron a tomarse "en serio" a si mesmos, e iso podémolo trasladar ao resto da sociedade. Só nos últimos anos logramos non limitarnos á estratexia anti-policial á que dedicaramos o noso esforzo durante 25 anos. De acordo con esa estratexia, atacamos á policía, deteñen a compañeiros, e levamos a cabo acciones solidarias, unha e outra vez. Levounos 25 anos saír da rutina. Por suposto, os ataques á policía e os enfrontamentos continúan, e o movemento de solidariedade cos presos é máis forte que nunca, pero o elemento anti-social dentro do movemento anarquista contrólase a si mesmo inconscientemente, e podemos falar, coidarnos, e actuar en beneficio de toda a sociedade, con accións que polo menos unha parte da sociedade pode comprender.
Moitas accións, como os ataques aos supermercados e a distribución de produtos roubados á xente de maneira gratuíta, foron moi populares e ben recibidas. Os ataques aos bancos, sobre todo agora coa crise económica, tamén son aplaudidos, e os estudantes de instituto atacaron eles mesmos as comisarías de todo o país. Dun modo ou outro, fomos portada das noticias os últimos 15 días. En termos xerais, coa nosa participación nas loitas estudantís, de traballadores e ecoloxistas, cada semana calquera acción levada a cabo por anarquistas chama a atención e ofrece visibilidade ao movemento anarquista.
Isto non significa que a maioría da xente en Grecia tómese ?o anarquismo? seriamente, xa que a maior parte aínda cre as mentiras da televisión que nos describen como ?enmascarados? e criminais. Ademais, a maioría da xente non ten idea algunha de como podería funcionar unha sociedade anarquista ?isto inclúe á maior parte dos anarquistas, que mesmo evitan facerse a pregunta! Pero as nosas accións, críticas e ideas teñen unha forte influencia na xente progresista e de esquerdas. Xa non se pode dicir que non existamos, e agora a nosa existencia radicaliza á maior parte da mocidade.

Que papel xogaron os grupos alternativos e marxinais -como o punk, os okupas e demais- á hora de facer posible o levantamento?

Despois de 1993 deuse unha forte tendencia no movemento anarquista grego -acompañada de moitos enfrontamentos internos serios- que acabaron coa influencia dos estilos "subculturales" dentro do movemento. Isto supón que non hai unha identidade anarquista punk, rock ou metal no movemento anarquista grego -podes ser o que queiras, ouvir a música que che guste, e ir coa roupa e seguir a moda que che dea a gana, e non se trata dunha identidade política.
Nos enfrontamentos rueiros deste mes, participaron moitos "emos", xunto a hippies e raveros, moitos punks, afeccionados ao heavy metal, así como modernos, xente normal e estudantes a quen lles gusta a música grega. Son a conciencia social e política, as críticas sociais e o entendemento colectivo o que che debe levar a participar nos movementos anarquistas, e non a moda. Por suposto, polo menos os últimos 19 anos o Void Network e colectivos similares ofreceron unha introdución cultural nos espazos políticos radicais. Tales grupos organizan moitos eventos culturais e políticos, festivais e festas cada ano e teñen a capacidade de atraer a miles e miles de persoas cara ás culturas alternativas. Pero mesmo este colectivo, Void Network, non crea identidades marxinais, non separa as diferentes subculturas, e trata de organizar eventos que inclúan á maioría das culturas alternativas. é certo, no entanto, que a maioría da xente da escena participa en moitas convocatorias da cultura do "Faino ti mesmx"; organízanse moitos talleres cada mes nos espazos liberados.

Que fixo que o movemento anarquista en Grecia sexa tan forte?

A separación das identidades culturais marxinais fixo que a xente entendese que chamarse a un mesmo anarquista esixe participación, organización, creatividade e acción, un compromiso moito máis serio que simplemente vestir unha camiseta co anticristo e ir a concertos punk a beber cervexa e tomar pastillas. Agora enténdese que para autodenominarse anarquista hai que ir ás manifestacións, portar pancartas e bandeiras roxinegras, gritar consignas e ter unha presenza anarquista. Ademais, participar semanalmente nunha, dous ou tres asembleas diferentes con xente para preparar unha, dúas ou tres diferentes accións, ou loitas... Queda claro que para ser anarquista debes xuntarche con amigos nos que confías plenamente se queres organizar algo perigoso, tes que estar atento e informado acerca de calquera cousa que ocorra neste mundo para decidir a maneira adecuada de actuar, debes estar tolo e ser entusiasta, sentir que podes facer cousas incribles ?debes estar preparado para dar a túa vida, o teu tempo, os teus medos nunha loita que nunca termina. é máis saudable non ter esperanzas, para desta maneira non decepcionarse. Non se espera gañar. Adóitase aparecer, loitar e entón desaparecer de novo; sábese como facerse invisible como acode á vez que visible como colectivo; sabes que non es o centro do universo, pero que en calquera momento podes converterche no centro da túa sociedade.

De que maneira credes que o movemento anarquista grego podería fortalecerse?

Necesitamos atopar maneiras máis intelixentes de explicar as nosas ideas á xente, técnicas de comunicación política con toda a sociedade, mellores e máis fortes medios para levar a cabo a "tradución política" das nosas accións e pór toda a loita no seu contexto social. Nunha tele-democracia, onde os políticos non son máis que superestrellas televisivas, a nosa negativa a comunicarnos con ou mediante os medios de comunicación é boa idea, pero necesitamos dar con novos medios de vencer o "consenso", a propaganda mediática contra nós, e atopar maneiras de explicar á sociedade as razóns das nosas accións. Dado que todo o que a televisión mostra "existe" e o que non aparece en televisión "non existe", estaremos aí coas nosas tolemias, as accións perigosas e os enfrontamentos rueiros para romper a normalidade do programa televisivo, utilizaremos a publicidade negativa das nosas accións para secuestrar as fantasías e os soños da xente común. Pero, como podemos explicar as nosas ideas positivas a todo o mundo? Como podemos axudar á xente a deixar de confiar nos medios? Como podemos entrar en contacto con millóns e millóns de persoas?
Serán necesarios millóns e millóns de carteis e panfletos, e entregalos a cada un na rúa; convocatorias de manifestacións e loitas sociais; máis servizos públicos en sectores que o goberno non quere ou non pode cubrir -médicos e profesores anarquistas gratis, comida e aloxamento gratis, información, cultura alternativa, e demais-, que achegue á xente ás nosas ideas. Será necesario ademais abrir aínda máis centros sociais ocupados. Se se pode, a ocupar, o cal é mellor, pero se non é posible, alugar un edificio cos amigos, coidar de non caer na burocracia, crear un colectivo, comezar unha asemblea, e pór unha bandeira negra ou roxinegra na entrada. Empezar a ofrecer á xente da túa cidade un exemplo vital dun mundo sen racismo, patriarcado nin homofobia, un sitio de igualdade, liberdade e respecto ás diferenzas, un mundo de amor e libre repartición. Necesitamos unha maior "Autonomía" no insurreccionalismo do movemento anarquista grego, para que brille como unha paradigma da nova onda de vida social e mostrar este orixinal método de supervivencia nas metrópoles.

Como foi de efectiva a repression policial contra o movemento anarquista? Como resistiu a xente?

Os soños e plans dos insurreccionalistas fixéronse realidade: unha gran onda de participación "superou" aos anarquistas, e durante moitos días de caos a xente viaxou e loitado na cidade como nunca antes, nun espazo-tempo pouco familiar.
Os mesmos días, por suposto, atopáronse cara a cara coas limitacións da insurrección. A xente malgasta moitas horas en longas discusións acerca de como expandir o entendemento popular e inventar prácticas, accións e métodos que manteñan e enriquezan a loita. Moita xente reflexiona acerca dos modos de xuntar realmente os diferentes elementos desta revolta. A represión policial non foi tan importante para a finalización dos disturbios como o foi o cansazo físico. Todos compartimos un sentimento de conclusión á vez que unha sensación de estar a empezar algo, e a policía isto non o pode tocar.

Cal cres que vai ser o resultado final dos acontecementos de decembro?

Continuar a loita! Unha loita sen cuartel pola igualdade política, social e económica! A expansión constante da liberdade!
No futuro, os gobernos neoliberais en Grecia e toda Europa pensaranllo moi seriamente antes de tentar implementar calquera tipo de cambio económico ou social. Os disturbios en Atenas e a crise económica han acabado co cinismo das autoridades, bancos e empresas, radicalizaron a unha nova xeración en Grecia, e deron á nosa sociedade a oportunidade de abrir un diálogo acerca das loitas sociais masivas do futuro.

Como di consígnaa de decembro de 2008 en Atenas e Exarjia: Somos unha imaxe do futuro

Entrevista a Void Network (Teoría, Utopía, Empatía, Artes efémeras); publicada polo Colectivo de exTrabajadores CrimethInc. (http://crimethinc.com/)

[traduzido do artigo em espanhol publicado por http://www.klinamen.org]