Como forman parte dunha realidade social e dunha situación política silenciada folgas que fan abanear un pouco máis ao xa tambaleante poder económico |1|2| tendo como ten a industria do cobre unha triste lembranza na historia de Chile do pasado século |1|2|

Cálase en fin, unha situación de axitación revolucionaria, coa súa parte de esperanza |1| e a súa parte de dor.|1|2| E mesmo se calan ou terxiversan novas que nos tocan moi de preto |1|2|

O vindeiro domingo 7 ás 18 horas na Casa das Atochas, compañeir@s chilen@s darán información de primera mán da situación do anarquismo en Chile, charla acompañada dunha proxección, contando ademáis cunha distribuidora de material relacionado.

O día 16 de Xaneiro de 2010 morrei Antonio Pallas García, con 29 anos de idade, de forma violenta no Centro Penitenciario de Teixeiro.

Nestes dous últimos meses xa van tres presos mortos en extrañas circunstancias no Centro Penitenciario de Teixeiro.

Ademais vólvese a producir unha morte inverosimil por aforcamento.

Ao igual que o rapaz Diego Viña, morto no cuartel da garda civil de Arteixo.

A SOCIEDADE ANTE ESTES FEITOS SE PREGUNTA:

¿CANDO REMATARÁ A IMPUNIDADE? ¿CANDO SE INVESTIGARÁN ESTAS MORTES? ¿CANTOS MAIS TEÑEN QUE MORRER PARA QUE NOS PERCATEMOS QUE A CADEA É UN CENTRO DE EXTERMINIO?

CONCENTRACIÓN O DÍA 5 DE FEBREIRO DE 2010 ÁS 12:00 DA MAÑÁ DIANTE DO XULGADO DE VIXIANCIA DE A CORUÑA (Edificio de novos Xulgados)

Jornada contrainformativa Venres 5

- 20'30 Ouviremos e analisaremos em comúm o estado actual da contrainfomaçom na infosfera do pais posibilidades e futuro dos espaços telemáticos em chave social. (Vieiros, Galiza livre, Altermundo, Indymedia, Olholivre,...)

Sábado 6

- 18'00 Jornada Redes Sociais, web 2.0 Analisaremos colectivamente o uso das ferramentas que favoreçem a interacçom entre as comunidades e pessoas na infosfera crítica galega (Blogaliza, Altermundo, Ergosfera, Universidade Invisíbel, Sementeira, Indymedia, Saramaganta, CCSS, Trebelab, Hacktreu, Causaencantada,...)

* O sábado na manha ASSEMBLEIA ABERTA INDYGZ(12'00)

* O sábado a noite haverá cea/fim de festa (vegana) 23'00 "O enxame: as regras mudarom" Centro Social Atreu T/ Sam José, 2 res-de-chao A Corunha

As primeiras de que se tivo coñecimento son do ano 1999. O 3 de Decembro deste ano o próprio xulgado de vixiláncia penitenciária da Coruña (Expediente 9108/99) ditou auto en que criticava a actuación dos funcionários deste módulo e
declarava non axustadas a direito as medidas tomadas contra alguns internos: suxeición mecánica (alxemas con grilletes) durante catro días e isolamento provisório durante cinco días.

Estes feitos non transcenden facilmente dado que, como norma, os presos son transladados despois de se ter producido a agresión. Nesto, son varias as denuncias interpostas por varios presos a raíz do que os medios de comunicación deron en chamar o "Motín de Teixeiro"...

O próximo día 19 de xaneiro, está sinalado xuizo de faltas con varios funcionarios imputados: faise importantísimo que se vexa o apoio da sociedade aos presos denunciantes...

Xa sabedes, ás 10:00 horas na praza de diante dos Xulgados de Betanzos...

WWW:: http://denuncia.info

MANIFESTACIÓN CONTRA O DESALOXO DAS ATOCHAS
SÁBADO 26 DECEMBRO
ás 17. oo horas no Campo da Leña

Este sábado 26 de decembro hai convocada unha manifestación, á que agardamos asistades… Esta vez non se trata só de brandir bandeiras, senón de acadar algo: que non desaloxen a Casa das Atochas. E é que a inxusta xustiza comeza a activar o seu sucio engranaxe para botarnos, despois de case dous anos, e para impedir que construamos na súa marxe as nosas vidas, que intentemos camiñar xuntos cara unha vida máis libre. É momento de demostrar que non nos deixamos manipular tan fácilmente, que non somos marionetas no seu xogo de donos e escravos, que non cremos nas súas propiedades.

Por iso convocamos unha «solemne mani contra o desaloxo da real Casa das Atochas» na longa resaca do Nadal. Será un pracer para a asemblea compartir convosco, persoas, colectivos, nestas entrañables datas, esta xuntanza elaborada artesanalmente como antano, con ira e liberdade, contra o desaloxo, o aburrimento, os bancos, a lóxica, os cartos, as oposicións e a vida de ful, pola okupación, polas asembleas, pola igualdade, pola fraternidade, o aire… polo que non son gobernos, bancos, empresarios exemplares, vocacións, curros maravillosos, viaxes a Cancún, listas de boda… pol*s cormoráns, por tutatis, pola cara, polo santo punk, polas follas de herba, polo sagrado embigo, polas palabras tan grandes como liberdade ou polas palabras tan pequenas como cada unha das nosas vidas. Vinde ou enviade os vosos hologramas, ou anacos que desexedes mandar ou perder de vista. A rutina dos caciques non é a nosa lei; que o saiban.

E que non teñamos que arrepentirnos de non facer por manter unha casa na que ó longo de case dous anos estamos, estades a intentar vivir fóra da forma imposta. (Si, esa casa na que ti, jarcoreta, estiveches pogueando salvaxemente; na que ti, gafapasta, puxeches cara de interesante na presentación dun corto alternativo; na que ti, costra, entraches co teu calimocho e o bebiches dentro; na que ti, disidente, debatiches despois dunha palestra incendiaria; na que ti, voceir*, presentaches a publicación do teu colectivo; na que ti, jipi, compartiches o teu xantar e o teu sorriso; na que ti, gandul, ganduleaches ás túas anchas e conseguiches sentir esa casa como túa …).

Traede ganas de cambia-lo mundo ou, no seu defecto, pancartas, silbatos, fachos …

Unión Libertaria – Ferrol
17 a 21 de novembro de 2009
Lugar: Espazo Libertario: Avenida de Esteiro, 10-12

Martes, 17 de novembro de 2009
20 horas

Charla de Leiser Pelles, integrante de Anarchists Against the Wall(Anarquistas contra el muro) de Palestina

Mércores, 18 de novembro de 2009
20 horas

Charla dun militante da FAU, sindicato anarcosindicalista alemán, adherido
á AIT

Xoves, 19 de novembro de 2009
20 horas
Presentación do libro “Curuxás: o guerrilleiro que non cazou Franco”, co
autor Carlos Parrado

Venres 20 de novembro de 2009
20 horas
Charla “A necesidade dunha organización anarquista xuvenil”, por membros da Federación Ibérica de Juventudes Anarquistas (FIJA).

Mais um ano, e já são dezassete, a CNT de Compostela organiça as Jornadas Libertárias, este ano sob a legenda Derrubando muros. Mais um ano exporão-se temas de actualidade desde a nossa óptica libertária. As Jornadas terão lugar entre os dias 16 e 20 do mês de Novembro, e incluem quatro palestras e a projecção dum filme.

As jornadas começam na segunda-feira, 16, com uma palestra com diferentes companheiros insubmissos ao serviço militar desde primeiros dos anos oitenta até os primeiros anos do novo século, que darão sua vissão da vigência da insubmissão como possição de enfrentamento à militarização permanente do mundo, e farão um repasse das formas que adoitou esta luta até chegar à última e radicaliçada insubmissão nos quarteis.

A terça-feira, 17, membros de COOP57, cooperativo de serviços financieiros destinada a conceder empréstimos a projetos de economia social, apresentarão seu projeto e a alternativa das bancas éticas face a hegemonia do capital. www.coop57.coop/esp/home.html

Na quarta-feira, Leiser Pelles, companheira de Anarquistas Contra o Muro, organização isrealina que se opón à construcção da barreira da faixa de Gaza e a de Cisjordania, relatará-nos a dureça e dignidade da sua luta contra o terrorismo de estado israelino e pela superação das fronteiras atraves da resistência não violenta, a desobediênica civil e a acção direta. http://awalls.org/

Um grande mal que afecta tambem os libertarios é a grande desunião que lavra entre uns e outros. A verdade é esta, e ella debe sempre dizer-se.

Não se devem aparentar uniões que não existem e concordias que se não establecem. É preciso não fazer o que fazem os republicanos, que ora dizem que é precisa muita solidariedade e que é necessaria uma activa propaganda de ideias, ora apregoam que o partido republicano é forte e unido, que o pais é todo um bloco republicano. Não se faça crer ao povo numa cousa que não existe. O povo devia saber tudo que se passsa entre todos que apregoam ideias, para saber com quem pode contar, quem é por elle e contra elle. Se os outros não se apresentam tal como são, não podem os libertarios fazer o mesmo, porque isso seria atraiçoar a verdade, pela qual tanto se pugna.

Cando no ano 1976 Amadeu Casellas, obreiro politicamente comprometido, pertencente á CNT dende os tempos da clandestinidade, comezou a súa carreira de expropiador de bancos, sen dúbida asumía o risco de seren apresado.

Cando entrou na cadea por vez primeira, no ano 1979, nin el nin ninguén podía imaxina-lo folletinesco periplo que alí comezaba. Torturas, folgas de fame, dous anos escasos de liberdade partidos por senllas reincidencias e recaídas nas mans da “xustiza”, montaxes acusatorios e negación de dereitos.

Cada vez que afronta unha nova folga de fame, para solicita-los “privilexios” que incluso un sistema cruel como o sistema penitenciario (neste caso, o catalán, por transferencia do Estado español) é consciente de que alí se xoga a saúde e a vida, incluso. Cumpridas as tres cuartas partes da súa condena e tras 76 días dunha das máis de 50 folgas de fame que Amadeu ten iniciado, o 5 de setembro de 2008 conseguiu o compromiso do Valedor do Pobo de Catalunya de que se revisaría o seu expediente, para recupera-la concesión de permisos penitenciarios e acada-lo tercer grao, como lle correspondía.

Os amos da "cultura" neoliberal deron o pelotazo estes últimos anos coa receita da economía "subprime". Banqueiros, construtores, promotores, inmobiliarias, multinacionais e grandes empresarios enchéronse de xúbilo do mesma xeito que de inxentes beneficios encheron os petos. Nesta disparatada fuxida cara adiante da produción e consumo, o capitalismo, convencido do crecemento infinito, tropezou co conto da leiteira. E agora o capitalismo está en crise, dinnos. Temos que salvalo, que rescatalo. Temos que decapitalo!

Mentres o goberno compra o silencio dos sindicatos con subvencións, desmobilizada a clase media do capital disólvese ERE por aquí ERE por alá en traballadores e traballadoras en paro. Tres millóns, catro, poida que cinco, ata seis, quen sabe. E os que saben terán preparado o maletín para fuxir a tempo ao paraíso mentres o que quede desa clase media achanta cos restos e sálvese quen poida.

E cando todo toque fondo, algunha que outra fusión, algún banquiño crebado por aquí poida que por alá, os aforros onde están, xa eles arranxarán para que todo volte a empezar. E de paso, resucitado xa o morto, mellor será privatizar e o despedimento libre que é todo flexibilidade. E non rechistes nin protestes que xa teñen cambiada a lei, os teus dereitos non existen e cos ósos no chan vas petar... Máis precariedade, explotación, represión, sufrimento... Tanto che ten?

A alternativa libertaria é defender os teus dereitos, loitar, imaxinar un mundo máis xusto. A economía descapitalizada, o troco a reutilización e a reciclaxe. Faino ti mesma, organízate, fai un horto urbano, consume produtos locais. Computadoras libres, decrecemento, consumir menos para vivir mellor, lecer, autoxestión obreira! e morte ao capital!!

O pasado domingo 15 de febreiro entre 3.000 e 5.000 persoas manifestámonos en Compostela baixo o lema “Goberne quen goberne, Galiza non se vende”.

Aínda que, en comparación con convocatorias anteriores, a participación non foi todo o nutrida que puidese esperarse, isto podería considerarse un síntoma de saúde do movemento.

Botando a vista atrás, o único precedente que podemos atopar de desencanto popular demostrado na rúa en plena campaña electoral foi aquel triste e tenso 13 de marzo no que por todo o territorio do Estado a xente se concentrou contra as manipulacións do goberno Aznar. En Ferrol aínda se recordan os berros de “Fóra, fóra” que rexeitaron a presenza policial naquela noite con peste a golpe de Estado, ao igual que lembramos a desafortunada actuación de quen agora é destacada representante do Comité Cidadán de Emerxencia empregando o megáfono de Unión Libertaria para chamar á desmobilización en nome da sagrada cita coas furnas ao día seguinte.

O Internet, os SMS nos móbiles e o boca a boca foron quén de supera-las trabas que tantas veces antes opuxeran os participantes na farsa electoral á exteriorización do desencanto, da indignación, do cabreo dos que outra volta terían que pasar por parvos. Mesmo en plena efervescencia do “Nunca máis” (bonita esperanza traizoada) o risco de ser acusados de “batasunización” fixo que os de “hai que botalos, tedes que votarnos” dosificasen con avaricia as manifestacións.

Que agora os afectados polo desprezo que teñen o Poder e o Capital pola vida das xentes e o noso patrimonio común cheguen á rúa a dúas semanas das eleccións é un logro: a infiltración na rede non acadou o nivel suficiente para pararnos.

Mesmo a presenza de políticos profesionais (concelleiros, candidatos en campaña...) detrás dalgunhas faixas, por máis que emporque a natureza da convocatoria, non deixa de indicar que imos polo bo camiño: “ladran, logo cabalgamos”.

O 1 de marzo estamos novamente convocados a unhas eleccións para elixir ás persoas que integrarán o novo parlamento galego. Despois de catro anos de suposto goberno progresista, está moi claro que ir ao colexio electoral e depositar alí unha papeleta é completamente intranscendente para o futuro do país. Reganosa, a Cidade da Cultura, os eucaliptos, as térmicas, os parques eólicos, as minicentrais, as macrourbanizacións, as piscifactorías, as pizarreiras, SOGAMA, os enchufes, o fraude do voto emigrante, o malgasto, os bailes dos vellos, etc., etc., son un “pack” que todas as forzas políticas do parlamento nos ofrecen de xeito indivisible. E, non nos enganemos, aqueles que non levan aínda esta oferta vana rematar levando se algunha vez están en disposición de pisar moqueta aló por San Caetano. Demagoxia? Será daquela que dicía o outro: a demagoxia dos feitos!

Compre decidir se continuamos sancionando a farsa electoral co noso voto, ou nos decidimos a tomar nas nosas mans o noso futuro dun xeito radicalmente distinto. Compre elixir se, outravolta, imos ás urnas e nos desentendemos dos nosos problemas, ou ben participamos en movementos sociais que tentan rachar con este estado de cousas. Para comezar a facelo, temos por diante a oportunidade de acudir á manifestación convocada pola Rede “Galiza non se vende” para o 15 de febreiro en Compostela, e baixo o lema “Goberne quen goberne, Galiza non se vende”.

Acudir á manifestación de “Galiza non se vende” e promover mobilizacións para o combate contra o modelo económico desarrollista, despilfarrador e depredador das nosas elites políticas, significa participar de xeito real na loita por un mundo algo mellor. Combater as agresións contra a nosa contorna e, polo tanto, contra a nosa vida, é unha necesidade cada vez máis patente para toda a cidadanía. Neste tempo de crise, o traballo de base, a autoxestión e a democracia directa son a alternativa real á esa frustrante farsa electoral.

- Grecia -

Na noite do sábado 6 de decembro, un policía desenfundou a súa pistola para pegarlle un tiro ao compañeiro anarquista Alexis Grigoropoulos, de 15 anos, no barrio de Eksarchia, centro de Atenas. Dende entón, unha revolta sen precedentes tivo lugar en Grecia, e a solidariedade internacional coa mesma callou en diferentes accións e mobilizacións ao longo do mundo, incluído o estado español.

Sobre isto hai abundante información na rede, en forma de amplos dossieres nos principais medios de contrainformazón que podedes consultar aquí: A las barricadas | La Haine | Nodo 50 | Kaos en la red

Tras un mes de revolta, e a pesar do bloqueo mediático e maila recuperación, a situación en Grecia segue a estar moi quente, con arredor de 200 detid@s durante os incidentes, d@s que vari@s seguen en prisión e outr@s (inmigrantes) foran deportad@s. Na madrugada do dia 5 de Xaneiro, nun suceso sen aclarar e que cheira a montaxe, foi atacada unha dotación de antidisturbios resultando ferido leve un policía por arma de fogo, feito que foi aproveitado pola policía para levar a cabo unha grande redada no mencionado barrio de Eksarchia.

O portal Galiza Libertaria é unha iniciativa do grupo anarquista “Unión Libertaria” de Ferrol.

A nosa intención é a de construir unha ferramenta colectiva para a potenciacióndos movimentos sociais de base, autoxestionarios e antiautoritarios. Agardamos que o portal poida servir para complementar a actividade de movimentos sociais de base na Galiza e tamén para evitar a súa manipulación por partidos políticos e vellas vangardas en trance de reciclaxe.

Dende a rede internet desexamos ofrecer outro lugar de encontro para todas aquelas organizacións e individualidades libertarias e antiautoritarias que desexen traballar conxuntamente para combater ao neoliberalismo rampante. A cuestión non é crear un espazo de mobilización virtual en
internet que suplante ás mobilizacións na rúa, senón que a nosa intención é a de que estas páxinas sirvan para apoiar as loitas que se vaian facendo no mundo real. Un espazo que poida servir ademáis para a reflexión é o debate constructivo entre compañeiras e compañeiros.

Dende este espazo de cooperación e comunicación podemos plantexar iniciativas conxuntas ou dar publicidade ás actividades de cada grupo ou organización, mais partindo sempre de premisas como a independencia e o respeto entre os colectivos de diverso signo. A diversidade no movimento
libertario é un valor a explotar e non un problema que haxa que resolver.

Por principio, rexeitaremos calquera iniciativa tendente ao control ou tutela doutras organizacións ou movimentos sociais e, igualmente, como anarquistas que somos, rexeitaremos que calquera tente tutelar as nosas actividades.

Ao cabo, agardamos que a creación dun ambiente de colaboración entre diferentes organizacións e movementos sociais, e a potenciación das actividades libertarias na Galiza, poidan servir para impulsar un cambio social cara a un horizonte de maior xustiza e libertade.